Voor wie?
Datum
  • 2020
Wijken en dorpen
Locaties

Vrijwillige inzet

Vrijwilliger in beeld: Bets Nies, patientenvervoer SJG Weert

Drie weken vrijwilligerswerk voor het SJG werden 22 jaar, en Bets gaat er nog steeds voor!

Net voor de coronacrisis begon, interviewden wij Bets Nies, vrijwilliger in het SJG Weert. Graag zetten we haar, en alle andere vrijwilligers van het ziekenhuis, eens extra in het zonnetje. Maar voordat we dat doen, wilden we natuurlijk even weten hoe zij de coronatijd heeft ervaren. Tijdens een telefoontje vertelde ze dat ze vooral rust heeft genomen, lekker een boek gelezen en veel gewandeld. Ze is net weer een paar weken aan de slag met een aantal collega vrijwilligers. En daar is ze erg blij mee, “fijn om weer onder de mensen te zijn”.

Hieronder het interview van vóór corona, ook de foto is toen gemaakt.

“Drie weken wil ik het proberen, en nu is het 22 jaar verder”, vertelt Bets Nies lachend. Dat is wat ze tegen haar vriendin zei toen die voorstelde om eens ‘te komen kijken’ bij het Sint Jans Gasthuis. Geboren in Overijsel verhuisde ze op 9-jarige leeftijd naar Weert, vertelt ze in vloeiend Weerts dialect. Na de Mulo werkte ze 9 jaar bij de Bera textielfabriek op kantoor. Toen deze failliet ging begon ze bij Nering-Bögel, waar ze 21 jaar op de debiteurenafdeling werkte. Door een reorganisatie kwam ze thuis te zitten. Ze merkte dat ze vooral het ritme van de dag en de sociale contacten miste. Dat was het moment dat haar vriendin haar vroeg om eens mee te lopen bij het SJG.

Herkenbaar aan de rode bril loopt ze vrolijk rond in de witte broek met het groene jasje waaraan de vrijwilligers van patiëntenvervoer te herkennen zijn. Met ongeveer 60 collega-vrijwilligers zorgen ze dat patiënten van en naar hun afspraken gebracht worden. Dat kan een dokter zijn, een onderzoek, de fysiotherapeut etc. Met de rolstoel, in het bed of zelf lopend. Bets: “Het fijnste gevoel is om mensen te helpen. Iedereen is zo dankbaar. Je bouwt soms ook echt een band met iemand op. Zo was er een vrouw uit Budel die echt niet met iemand anders mee ging toen ze klaar was met een onderzoek, want ze ‘moest’ nog iets vertellen tegen ‘die lange dame’ die haar altijd brengt en haalt.”

Bets heeft nooit in de zorg gewerkt maar intussen is ze al 22 jaar bij SJG, is ze invaller bij het Toon Hermanshuis én heeft ze mantelzorg gedaan voor haar moeder en buurman. “Misschien was een baan in de zorg toch iets geweest, maar die heb ik nu evengoed”.

Vanuit het ziekenhuis, de directie en vanuit coördinator Marianne Langeslag is er veel waardering voor vrijwilligers. Ze worden overal bij betrokken, krijgen een presentje met de nationale vrijwilligersdag en is er een leuk jaarlijks uitje met de collega’s. “Daar doe je het niet voor, maar het is wel fijn dat je de waardering voelt”.

Op de vraag wat ze anderen mee zou willen geven over vrijwilligerswerk zegt ze: “De maatschappij kan niet zonder vrijwilligers, er zijn zoveel plekken waar vrijwilligers actief zijn. En het is hard nodig. Maar vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, mijn patiënten bouwen op mij, dus ik moet er echt wel zijn. Zoek iets wat helemaal bij jou past en waar je de voldoening voor jezelf uit haalt, dat is misschien wel de grootste tip die ik mee kan geven. Ik blijf dit werk in ieder geval doen totdat ik zelf in die rolstoel moet zitten en door 1 van mijn collega’s rond gereden wordt”.

a Tekstgrootte verkleinen. a Tekstgrootte herstellen. a Tekstgrootte vergroten.