Dementieverhaal

Als Willy in de keuken staat, weet iedereen wie de baas is. Want koken, dat kan ze. En het liefst kookt ze voor de hele familie.
Willy heeft dementie. Daardoor lukt niet alles meer zoals vroeger en kan ze sommige dingen niet meer alleen. Maar haar liefde voor de Molukse keuken? Die is er nog volop. Net als haar gevoel voor smaak en haar ideeën over hoe een gerecht écht hoort te worden klaargemaakt.

Haar grote favoriet is papeda. Een traditionele Molukse lekkernij die in Nederland vaak wordt gemaakt van aardappelzetmeel. Daarbij hoort natuurlijk tjolo tjolo: een frisse, pittige saus met onder andere ketjap, tomaat, citroen, pepers en ui. En een lekker stuk vis, bijvoorbeeld gebakken makreel, maakt de maaltijd compleet.

Papeda maken vraagt aandacht. De structuur moet precies goed zijn en ook de smaken moeten kloppen. Gelukkig krijgt Willy hulp van Ati en haar dochter Aileen. Zij snijden, roeren en zetten alles klaar. Maar Willy? Die houdt de regie.

“Niet te groot snijden!”
“Even proeven.”
“Daar mag nog wat bij.”

Vanuit haar plek in de keuken houdt ze alles nauwlettend in de gaten. Want als straks de familie binnenkomt, moet het natuurlijk wel smaken zoals het hoort.

En dan is het zover. De tafel vult zich, de schalen gaan rond en iedereen schuift aan. Er wordt gegeten, gepraat en gelachen. Precies zoals Willy het graag ziet. Voor haar is koken veel meer dan een maaltijd klaarmaken. Het is familie bij elkaar brengen en een mooie Molukse traditie doorgeven.
Dementie betekent niet dat je moet stoppen met wat je graag doet. Soms is er alleen iemand nodig die helpt met snijden, iets klaarzet of even een handje toesteekt.