Dementieverhaal

Wim houdt van gezelligheid. Samen eten, eropuit gaan en een mooie film kijken. Al elf jaar gaat hij met zijn partner Stans en vriendinnen Marjan en Nelly naar het Filmhuis in Weert. Een vaste avond waar ze allemaal naar uitkijken.

De avond begint meestal bij Stans en Wim thuis. Eerst samen eten en gezellig bijpraten. Daarna gaan ze naar de bioscoop voor een mooie film. En als de aftiteling voorbij is? Dan hoort daar natuurlijk nog een drankje bij. Even napraten over de film, maar vooral veel lachen en genieten van elkaars gezelschap.

Wim heeft dementie. Daardoor kan hij dit soort uitstapjes niet meer alleen ondernemen. Zonder Stans, Marjan en Nelly zou hij vaker thuisblijven. Gelukkig zorgen zij ervoor dat Wim gewoon mee kan blijven gaan.

En dat zit soms ook in iets heel kleins. Als Stans een keer zelf iets wil ondernemen, kan Wim altijd terecht bij Marjan. Zij vindt het gezellig als hij er is. Ze praten samen, maken grapjes en hebben veel lol. Voor Wim betekent die aandacht dat hij kan blijven doen waar hij van houdt. Niet thuis aan de zijlijn, maar midden in het leven. Samen eten, een film kijken, een drankje drinken en vooral: onder de mensen zijn.

Dementie betekent niet dat je moet stoppen met de dingen waarvan je geniet. Soms is er alleen iemand nodig die je meeneemt, bij je blijft of gewoon wat tijd met je doorbrengt.